ز نور مفرغی اش ، آفاق

به بام شهر ، رها می کرد

به زیر ابر مسین ، خورشید

سر از ملال ، به بالین داشت

لعاب ظرف سفالین داشت

چو قارچ های سفید از جوی

حباب ها همه پیدا شد