فرود آمد از تخت ویله کنان

تبه گشت و ماند انجمن بی خدیو

چو آگه شد از مرگ فرزند شاه

ز تیمار گیتی برو شد سیاه

زنان بر سر و موی و رخ را کنان

دو رخساره پر خون و دل سوگوار

دو دیده پر از نم چو ابر بهار