من آرزوی یک تن دارم

تا مشعلی برآورد از دل

یا آفتابی از جگر خویش

وان را چراغ این شب بی روشنی کند

تا گریه را رها کند از بند

گرید بدین امید که باران اشک او

آفاق را چو بیشه پر از رستنی کند