که آفتاب بسوزاندم در آتش خویش

اگر رها کند ین باور شگفت مرا

اگر تهی شوم از ین امید بی فرجام

چنان به سوی افق می گریزم از دل شهر

مرا خیالی از ینگونه در سر است هنوز

ازین خیال ، چه سود ؟

من آن اسیر سیه روزگار امیدم