ازین خیال ، چه سود ؟

چنان به سوی افق می گریزم از دل شهر

که آفتاب بسوزاندم در آتش خویش

مرا خیالی از ینگونه در سر است هنوز

من آن اسیر سیه روزگار امیدم

من آن مریض شفاناپذیرا یمانم

وگرنه ، آه چرا در شبی چنین تاریک