ای آسمان خردسالی ، ای بلند ای خوب خوب

بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید

اندیشه ام را عشله ای می سوزد از بنیاد

در من ، کسی دیوانه آسا می کشد فریاد

چون شد که در آفاق تو ، جز آتش و آشوب

چیزی نماند از آن همه خورشید و ماه ای داد

در من ، کسی چون ابرهای تیره ی آواره می گرید