در من ، کسی چون ابرهای تیره ی آواره می گرید

ای آسمان خردسالی ، ای بلند ای خوب خوب

چون شد که در آفاق تو ، جز آتش و آشوب

چیزی نماند از آن همه خورشید و ماه ای داد

بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید

روح خزان در من فرود آمد

با گیسوانی از نژاد ابر و خاکستر