روح خزان در من فرود آمد

چیزی نماند از آن همه خورشید و ماه ای داد

در من ، کسی چون ابرهای تیره ی آواره می گرید

بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید

با گیسوانی از نژاد ابر و خاکستر

با دیدگانی چون غروب مهر ماهان ، تر

با قامتی چون گردباد آلوده ی بس گرد