با قامتی چون گردباد آلوده ی بس گرد

روح خزان در من فرود آمد

با گیسوانی از نژاد ابر و خاکستر

با دیدگانی چون غروب مهر ماهان ، تر

با پنجه ای چون واپسین برگ چناران ، زرد

این اوست در من ، این که با پیراهن صد پاره می گرید

بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید