با پنجه ای چون واپسین برگ چناران ، زرد

با گیسوانی از نژاد ابر و خاکستر

با دیدگانی چون غروب مهر ماهان ، تر

با قامتی چون گردباد آلوده ی بس گرد

این اوست در من ، این که با پیراهن صد پاره می گرید

بیچاره می گرید دلم ، بیچاره می گرید

با من بگو ، ای نازنین مو سپید من