در کوچه های حادثه فریاد می کشد

در زیر بال های شب آغاز می شود

از خواب من ، دری به جنون باز می شود

آنجا زنی برهنه تر از مرگ ، گاهگاه

من همچنان خموشم ، چون برف ، زیر ماه