چو برگ تازه که سرمستی لعاب در اوست

به چشم سبز تو نازم که موج خواب در اوست

ز پشت پلک تو تصویر مردمک پیداست

خوش این حباب ، که نقش چراغ خواب در اوست

زبان تست که چون جان ، رسیده بر لب من