مرا به موی پریشان خویش پنهان کن

خوش این حباب ، که نقش چراغ خواب در اوست

زبان تست که چون جان ، رسیده بر لب من

به کام باد ! کهش یرینی شراب در اوست

که روزگار ، سیاه است و انقلاب در اوست

مراد من ز چه پرسی به عشوه های کلام

سوال چشم تو گویاست ، چون جواب در اوست