که چشمه سار درخشان ماهتاب در اوست

تنم به سوختن خویش در تو خرسند است

ترا درنگ چه سودی دهد ؟ شتاب در اوست

تنت برهنگی ماه را به یاد آرد

فروغ آتش خونت ز پوست می تابد

سپیده بین که شکرخند آفتاب در اوست

هزار بوسه نهم بر متیبه ی بدنت