با زورقی که در دل آن قاب

با آن پرنده هایش چون نقطه ، روی نی

خطی در انتهای افق بود

من در شب بلند خیالم

از سینه ی بر آمده ی آب می گذشت

پاروزنان به ساحل ، نزدیک می شدم

آنگه ، تو می رسیدی در هاله ی طلوع