از سینه ی بر آمده ی آب می گذشت

خطی در انتهای افق بود

من در شب بلند خیالم

با زورقی که در دل آن قاب

پاروزنان به ساحل ، نزدیک می شدم

آنگه ، تو می رسیدی در هاله ی طلوع

آغوش می گشودی ، آسانتر از درخت