پاروزنان به ساحل ، نزدیک می شدم

من در شب بلند خیالم

با زورقی که در دل آن قاب

از سینه ی بر آمده ی آب می گذشت

آنگه ، تو می رسیدی در هاله ی طلوع

آغوش می گشودی ، آسانتر از درخت

من در تو می غنودم ، چون موج بر زمین