آغوش می گشودی ، آسانتر از درخت

از سینه ی بر آمده ی آب می گذشت

پاروزنان به ساحل ، نزدیک می شدم

آنگه ، تو می رسیدی در هاله ی طلوع

من در تو می غنودم ، چون موج بر زمین

کنون که می نشینی ، در قاب چشم تو

نیزار کودکی