وین کودکی که دیگر ، کودک نیست

وقتی که می روی

در قاب کوچکی که به دیوار خانه است

عکس تو ، خنده بر لب می ماند

اندوهگین به یاد تو می خواند

ای چهره ی تو کودکی من

گهواره ی عزیز تنت را