بر هیچ پایه تکیه ندارد

اندیشه های سرخ ورم کرده

چون دانه های آبله می خارند

حس می کنم که بالکن کوچک

چون زورقی بر آب ، روان است

دستم ز نرده های فلزیش

سرمای نیستی را می نوشد