کلاف ابر ، پریشان بود

که با چکیدن باران به گوش می آمد

صدای پای درختان عاشقی که هنوز

ز باغ های خزان دیده کوچ می کردند

و من ، کلاف سر اندر گم جهان بودم

چو باد ، سر به درختان کوچه کوبیدم

و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم