دریچه ، مردمک روشن چراغش را

و من ، کلاف سر اندر گم جهان بودم

چو باد ، سر به درختان کوچه کوبیدم

و خسته ، در پس دیوار خانه ای ماندم

به زیر پلک حریرین پرده ای پوشاند

و من ، دو مردمکم را به اشک پوشاندم

صدای مستی در کوچه باغ ها پیچید