کلاف ابر در اندیشه ی گسستن بود

چو جام شیشه بکوبم بر اینشب سنگی

کجاست سینه پر آفتاب دیواری

که تا بر آن بنویسم خطی به دلتنگی

و آسمان خزان ، بی دریغ می بارید

به بام خانه ی ویرانه ای که در من بود