کاین دست بی بازو

ایات سبز آشنایی بود

در چشم سعدی دفتری از معرفت های خدایی بود

اما چه کس با من تواند گفت

دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید

دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش

با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش