اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست

دستی که در نور چراغ از گوشه های میز می اید

دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش

با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش

این دست بی بازو که حس رافتی در پنجه هایش نیست

اوراق تقویم مرا چون کور با انگشت می خواند

آنگاه ، برگ خوانده را چون باد از تقویم می راند