این دست بی بازو که حس رافتی در پنجه هایش نیست

دستی که با رگ های آماسیده ی بیدار بیمارش

با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش

اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست

اوراق تقویم مرا چون کور با انگشت می خواند

آنگاه ، برگ خوانده را چون باد از تقویم می راند

ای دیر یا ای زود