اوراق تقویم مرا چون کور با انگشت می خواند

با آن سر انگشتان زرد از دود سیگارش

اوراق تقویم مرا بر می کند ، از کیست

این دست بی بازو که حس رافتی در پنجه هایش نیست

آنگاه ، برگ خوانده را چون باد از تقویم می راند

ای دیر یا ای زود

روزی که این سرپنجه ی بیداد