ای شعر ، ای عصاره ی جوشان

پوشیده از خطوط و نقوش ستارگان

ای آسمان سبز معلق

ای هم تو طاق بستان ، هم باغ باستان

سیال تر ز شیره ی جادویی حیات

در ریشه ی درخت

در من ، طنین بانگ ترت را فرو فکن