بهار است و ، خورشید و ، آیینه و ، من

زمین ، زیر پایم نمی لرزد آری

زمین ، استوار است و آفاق ، روشن

تو وقتی که پیش منستی

تو چون جامه برگیری از پیکر خود

سراپای آیینه ، چشمی است حیران

که در او ، تو چون مردمک ، بی قراری