تو چون جامه برگیری از پیکر خود

زمین ، استوار است و آفاق ، روشن

تو وقتی که پیش منستی

بهار است و ، خورشید و ، آیینه و ، من

سراپای آیینه ، چشمی است حیران

که در او ، تو چون مردمک ، بی قراری

فراموش بادا ترا عزم رفتن