اگر چند ، چون روی برتابی از خلوت من

سراپای آیینه ، چشمی است حیران

که در او ، تو چون مردمک ، بی قراری

فراموش بادا ترا عزم رفتن

صدای تو می اید از دوردستان

در آغوش شب ، پیکر آبشاری

تو وقتی که دور از منستی