خود را چنانکه هستم می بینم

بین دو قطب نیمرخ و رخ گشاده است

عکس مرا در آینه تکثیر می کند

من در نگاه روشن آیینه

پوشیده و برهنه و خام و گداخته

پوشیده چون امید سحر در شب جهان

عریانتر از تولد خورشید