زان مه که نواخت مشتری را

چون سایه به رو و سر دویدن

چون سرو ز بادها خمیدن

آخر نه به روی آن پری بود

جان داد بتان آزری را

گر سهو فتاد سامری را

آخر نه به روی آن پری بود