با هستی کائنات پیوستن

تا پیکری از دلش برآرد سر

آن لحظه ی پاک آفریدن بود

آن لحظه ی تالی خدا بودن

از عالم خاکیان جدا بودن

چون تیشه ی من به فرق سنگ آمد

از دست کسی دو ضربه بر در خورد