چون تیشه ی من به فرق سنگ آمد

آن لحظه ی تالی خدا بودن

با هستی کائنات پیوستن

از عالم خاکیان جدا بودن

از دست کسی دو ضربه بر در خورد

بلیس نباشد این که می اید ؟

این گفتم و خنده بر لبم پژمرد