از دست کسی دو ضربه بر در خورد

با هستی کائنات پیوستن

از عالم خاکیان جدا بودن

چون تیشه ی من به فرق سنگ آمد

بلیس نباشد این که می اید ؟

این گفتم و خنده بر لبم پژمرد

اندیشه کنان به سوی در رفتم