او آمده بود و شمع در دستش

من خالق آدمی دگر هستم

سرخم کن و مزد طاعتت بستان

در چون دهنم گشوده ماند از بهت

دل گفت : فرشته است و شیطان نیست

در از پی او دوید و ، او بستش

بر توده ی سنگ تکیه زد خندان