چون دست به گوی سینه اش بردم

وز حد کمال عشق ، چیزی کم

چون پیکر تازه اش پدید آمد

دیدم که به هر چه هست می ارزد

دیدم که ز فرط لطف می لرزد

سر در بر او به سجده خم کردم

هنگام نماز صبحگاهی بود