من کجا ، شما کجا ؟

ای شمار پرندگان دور

سالیان بی نشان کودکی

سالیان مهربانی خدا

من دگر نه آن کسم که پیش چشم اوستاد

بر جبین تخته ی سیاه ، داغ واژه ی سفید می نهاد

حالیا ، منم که در حضور سرنوشت