من دگر نه آن کسم که پیش چشم اوستاد

سالیان بی نشان کودکی

سالیان مهربانی خدا

من کجا ، شما کجا ؟

بر جبین تخته ی سیاه ، داغ واژه ی سفید می نهاد

حالیا ، منم که در حضور سرنوشت

با سر سفید ، شرمم اید از سیاهی سرشت