آری ای پرندگان سالیان دور

با سر سفید ، شرمم اید از سیاهی سرشت

می هراسم از سوال و می گریزم از نگاه

با لب خموش ، می رسم به انتهای راه

ای ستارگان آسمان صبحگاه

بنگرید این منم

بر ضمیر لوحه ای سفید