در آستان ، نظاره کنم شامگاه را

رو می نهند از سر خجلت به کوتهی

آنگه ، من از فراز درختان دور دست

بار دگر به سوی خود آرم نگاه را

بینم که زیر بارش ابر سیاه مست

شهر از صدا پر است ولی از سخن ، تهی

بانگ اذان به گنبد افلاک می خورد