بینم که زیر بارش ابر سیاه مست

آنگه ، من از فراز درختان دور دست

بار دگر به سوی خود آرم نگاه را

در آستان ، نظاره کنم شامگاه را

شهر از صدا پر است ولی از سخن ، تهی

بانگ اذان به گنبد افلاک می خورد

اما ، کلام حق