چون تو گهری فلک نزاید

آن کس که به بندگیت آید

با او تو چنین کنی نشاید

ای روی تو خوب و خوی تو خوش

روی تو و خوی تو لطیفست

سر دل تو لطیف باید

آن شخص که مردنیست فردا