چون باد پنجه می زد بر تار عنکبوت

فواره ی ظریف حیاطت گشوده بود

نجوای نقره فامش می ریخت در سکوت

تنها طنین بال مگس اوج می گرفت

تا می دمید روشنی نیلگونه ای

کاغذ به روی کاغذ ، روز از قفای روز

در دفتر سپید تو پوسید و زرد شد