چندین بهار آمد و چندین خزان گذشت

تا می دمید روشنی نیلگونه ای

کاغذ به روی کاغذ ، روز از قفای روز

در دفتر سپید تو پوسید و زرد شد

تا هر سخن پرنده ی آفاقگرد شد

ای بانوی کلام

وقتی که دست من به هواخواهی دو لفظ