من آن شب چه نامهربان با تو بودم

چو دیدم که بالاتر از خود نخواهی

چرا خانه ی ماه ، ویران نکردم ؟

پشیمانی ام را نمی دانی امشب

تو ای رفته از چشم و ای مانده در دل

بر آفاق جان جکم می رانی امشب