تیغه ای از آهن گداخته در اوست

واژه ی گنگن از کرامتش همه گویاست

لفظ غریب از لبش همیشه فصیح است

چرخ زنان ، خون فشاند از دهن او

خشم و خروشی نگفتنی است سکوتش

زمزمه ای ناشنیدنی ، سخن او