چون شفق در گذر آب توانم دید

قله ای کو ؟ که من از اوجش

دست بگشایم و آن آینه برگیرم

تا در او ، لحظه ی پایان جوانی را

این گمان بود که چون روزنه ای در دل تاریکی

رهنمونم شد و از خانه برونم راند

نردبانی که مرا تا به لب فلک می برد