این گمان بود که چون روزنه ای در دل تاریکی

دست بگشایم و آن آینه برگیرم

تا در او ، لحظه ی پایان جوانی را

چون شفق در گذر آب توانم دید

رهنمونم شد و از خانه برونم راند

نردبانی که مرا تا به لب فلک می برد

از بن کوچه ی خاموش به خویشم خواند